isterim ki ilkin kendine saygı gösterilmekle başlasın: gerisi gelir artık. böylelikle insan başkaları için yaşamaz olur artık: onların en az bağışladıkları da budur: '' ne, işte bir adam ki kendine saygısı var, ha? ''

kendine saygı göstermek, kendine sevgi beslemekten apayrı bir şeydir; cinsel aşktaki o kör kadercilikten daha adi şey yoktur, adına Ben denen ve ikilikte sevilen nesneyi küçümsemekten daha bayağı şey yoktur: aşkta kaderciliktir bu.

 

bir inancı sırf adettir diye kabullenmeye namussuzluk, korkaklık, tembellik denir. şu halde namussuzluk, korkaklık, tembellik ahlakın önkoşulu olsa gerek.